புத்தகங்கள் பற்றிய பார்வைகளைப் பதியும் எங்கள் வலைப்பூ - http://puththakam.wordpress.com/

Thursday, May 18, 2017

கம்போடியா

ஆப்கான் யுத்தம் நடந்து கொண்டிருந்த கல்லூரி நாட்களில், சக மனிதன் மேல் இன்னொரு மனிதனின் அடக்குமுறைகளை வரலாற்றில் தேடித் தேடிப் படித்துக் கொண்டிருந்தேன். ரோமானியக் கொடுங்கோலர்கள், சிலுவைப் போர்கள், நாசிகளின் யூத இனப்ப‌டுகொலைகள், ஹிரோஷிமா, நாகசாகி, ஏஜன்ட் ஆரஞ்ச், நேபாம் குண்டு. இப்படித்தான் தன் சொந்த மக்களையே கொன்றழித்த‌ போல் பாட் (Pol Pot) என்ற ஆட்சியாளரைப் பற்றியும், கம்போடியா என்ற நாட்டைப் பற்றியும் எனக்கு புத்தகங்கள் அறிமுகம் செய்து வைத்தன. அப்படி கொல்லப்பட்டவர்கள் மட்டும், கம்போடிய மக்கள் தொகையில் 20% பேர். அதாவது ஐந்தில் ஒருவர். அதாவது ஈராக் யுத்தத்தில் அமெரிக்காவின் கணக்கை 1970களிலேயே செய்து காட்டியவர் போல் பாட்!

கம்போடிய‌ நாட்டை அங்கோர் வாட் (Angkor Wat) என்ற கோவிலின் மூலமும் பின்னாளில் காலம் எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியது. அதுதான் உலகின் மிகப்பெரிய கோவில். ஆரம்பத்தில் விஷ்ணுவிற்காக‌ கட்டப்பட்ட அக்கோவில், இன்று ஒரு புத்தக் கோவில். கெமேர் (Khmer) என்ற அரச வம்சத்தவர்களால் கட்டப்பட்டது. தமிழ்நாட்டைப் பூர்வீகமாகக் கொண்ட ஒரு மன்னன் அல்லது இளவரசனால் தான் கெமேர் அரசு உருவாக்கப்பட்டது, என்று கேள்விப்பட்டதும் கம்போடியா மீது கவனம் அதிகமானது. கம்போஜம் என்று தமிழில் அழைக்கப்பட்ட கெமேர் நாட்டு மன்னன் சூரியவர்மன், தன் பகைவர்களுக்கு எதிராகப் போர் புரிய தஞ்சாவூர் இராஜேந்திர சோழனின் உதவி கேட்டதாக பேராசிரியர் கே.ராஜய்யனின் 'தமிழ்நாட்டு வரலாறு' என்ற புத்தகத்தில் படித்தேன். பல்லவர்களால் காஞ்சிபுரத்தில் கட்டப்பட்டு, இந்தியப் பெருங்கடல் வழியாகவும், மேகாங் ஆற்றின் நீரோட்டத்திற்கு எதிராகவும் கொண்டு போய் கட்டப்பட்டதாக அங்கோர் வாட் பற்றி நித்தியானந்த சுவாமிகள் (ஆமாம் அவரேதான்) கூட ஒரு யூடியூப் காணொளியில் சொல்கிறார். அங்கோர் வாட்டை விட ஒரு பெரிய கோவிலைப் பீகாரில் கட்டப் போவதாக யாரோ விளம்பரம் செய்ய, கம்போடிய அரசு தலையிட்ட பின், அத்திட்டமும் சமீபத்தில் கைவிடப்பட்டது.

நானும் அங்கோர் வாட் பார்த்துவிட வேண்டும் என நீண்ட நாட்களாகத் திட்டம் வைத்திருந்தேன். முதன் முதலில் சொந்த செலவில் போகும் வெளிநாடு கம்போடியாவாக இருக்கட்டும் என்று நினைத்துக் கொண்டேன். விமானம், அந்நியப் பணப்பரிமாற்றம் மற்றும் தங்குமிடங்கள் பற்றி அப்போது எனக்கு அனுபவம் இல்லாததால், என் கண்ணில்பட்ட இணையதளங்கள் எல்லாம் அதிகமாக பட்ஜெட் சொல்ல, கம்போடியாவை விட்டுவிட்டு இந்தோனேசியாவின் பாலி போய் வந்தேன். கடந்த தீபாவளிக்கு வெளியான கஷ்மோரா திரைப்படத்தில் அங்கோர் வாட் கோவிலைப் பார்த்தவுடன், ஆவல் அதிகமாக, ஒரு மாதமாக இணையத்திலும் புத்தகங்களிலும் தகவல்களைச் சேகரித்து, பயணப்படத் தயாரானேன். பாலி அனுபவம் இப்பயணத்தின் பட்ஜெட்டைக் கொஞ்சம் குறைத்துக் காட்டியது. கம்போடியாவில் போய் இறங்கியவுடன் 30 அமெரிக்க டாலர்களுக்கு இந்தியர்களுக்கு விசா கிடைக்கும் வசதி உண்டு (On arrival visa).

சென்ற வருட பாலி பயணத்தைப் புனித வெள்ளியன்று ஆரம்பித்தேன். இவ்வருட கம்போடிய பயணத்தைப் புனித வெள்ளியன்று முடித்தேன். வெள்ளி இரவு ஹைதராபாத்தில் இருந்து விமானப் பயணம் ஆரம்பம். சனி காலை மலேசியத் தலைநகர் கோலாலம்பூர். மதியம் விமானத்தில் அங்கிருந்து கிளம்பி, மாலையில் கம்போடியத் தலைநகர் பினாம் பென் (Phnom Penh) அடைந்தேன். பினாம் பென் என்றால் பென் என்ற பெண்ணின் குன்று என்று அர்த்தம். திங்கள் காலை பினாம் பென்னில் இருந்து ஆரம்பித்த பேருந்து பயணம், மாலையில் அங்கோர் வாட் இருக்கும் சியாம் ரீப் (Siem Reap) நகரில் முடிந்தது. தாய்லாந்தையும், ஒட்டிப் பிறக்கும் இரட்டையர்களையும் குறிக்கும் ஆங்கில வார்த்தை சியாம் (Siam). தாய்லாந்தை வென்று கட்டப்பட்ட நகரம் என்பதால், சியாம் ரீப் என்றால் தாய்லாந்தை வென்றல் என்று அர்த்தம். இதனால் தாய்லாந்துக்காரர்கள் இந்நகரத்தை அங்கோர் என்றுதான் அழைப்பார்களாம். வெள்ளிக் கிழமை காலை சியாம் ரீப்பில் இருந்து விமானப் பயணம். முற்பகலில் கோலாலம்பூர். பிற்பகலில் அங்கிருந்து கிளம்பி மாலையில் திருச்சி. காலையில் கம்போடியா. கானாவுக்குக் கானா. மதியம் மலேசியா. மானாவுக்கு மானா. இரவு இந்தியா. இனாவுக்கு இனா.

வலதுபக்கத்தில் வாகனங்கள் செல்வதை எல்லையில் நின்றுகொண்டு, முதன் முதலில் சீன‌ நாட்டில் பார்த்திருக்கிறேன். அந்த அனுபவத்தை முதன் முதலில் பெற்றது கம்போடியாவில் தான். காலநிலை நமது திருச்சி போலத்தான். இந்த இருபது வருடங்களாகத் தான் போர் இல்லாமல், மக்களாட்சியில் கொஞ்சம் அமைதி இருக்கிறது. இந்தியாவைவிட 1:30 மணிநேரம் முன்னால். கெமேர் மொழி. ஆங்கிலம் பெரும்பாலானவர்கள் பேசுவதால், மொழிப் பிரச்சனை இல்லை. நாணயங்கள் கிடையாது. கம்போடியாவுக்கு ரீல் என்று தனியாக பணம் இருந்தாலும், சில்லறைக்கு மட்டும் தான் அதைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். அமெரிக்க டாலர்கள் தான் பரிவர்த்தனைக்கு. நான் சென்ற போது ஓர் அமெரிக்க டாலர் = 65 இந்திய ரூபாய், ஓர் இந்திய ரூபாய் = 60 கம்போடிய ரீல். தினமும் மதிப்பை மாற்றிக் கொள்ளாமல், ஓர் அமெரிக்க டாலருக்கு 4000 ரீல் என்று கொடுத்து வாங்கிக் கொள்கிறார்கள். நமது ஆட்டோக்கள் போல அங்கு டுக் டுக் என்றொரு வாகனம்தான் ஊர் சுற்ற.

'கம்போடியனாக இருங்கள். கம்போடியப் பியர்களையே (beer) பருகுங்கள்' போன்ற விளம்பரங்கள். அருவியில் குளிப்பவர் முதல், நடு சாலையில் போக்குவரத்தை நெறிப்படுத்தும் காவலர் வரை அனைவரும் பெரும்பாலும் கையில் பியர் கேன் வைத்திருக்கிறார்கள். இந்த வருடம் கம்போடிய வருடப் பிறப்பு ஏப்ரல் 14 அன்று. அட நம் தமிழ்ப் புத்தாண்டும் கூட! கம்போடிய இராமாயணத்தில் சீதைக்கு இராவணன் தகப்பன். புத்தமதம் பெரும்பான்மை. மொத்த பயணத்தில் ஒரு கிறித்தவ தேவாலயமும், வியட்நாமியர்கள் வாழும் பகுதியில் ஒரு மசூதியும் கண்டேன். வழக்கம் போல் எனது பயணங்களில் மதியவுணவு தவிர்த்துக் கொண்டேன். பினாம் பென்னில் இந்திய உணவகங்களைத் தேடிக் கண்டுபிடிக்க வேண்டும். சியாம் ரீப்பில் நிறைய உண்டு. மெரினா பீச்சில் சுண்டல் போல, ஓடுகளுடன் அவிக்கப்பட்ட நத்தைகள் வழியெங்கும் விற்கப்படுகின்றன. பாம்பு வறுவல் கிடைக்கும்.

பயணம் முடிவானபின் கடலோடியின் 'கம்போடிய நினைவுகள்' என்ற புத்தகத்தைத் தான் முதன் முதலில் படித்தேன். அது கம்போடியாவில் பணிபுரிந்த ஆசிரியரின் பணி தொடர்பான தகவல்களாக அமைந்ததே தவிர, சுற்றுலா செல்வதற்கான தகவல்கள் இல்லை. எனக்குப் பெரிதும் உதவிய இணைய தளங்கள்:
துளசிதளம்
உலாத்தல்
Solobackpacker

Michael Freeman மற்றும் Claude Jacques என்பவர்களால் எழுதப்பட்ட‌ Ancient Angkor என்ற புத்தகத்தைப் படிக்காமல் நான் கம்போடியா போய் இருந்தால், அங்கோர் வாட்டினுள் ஒளிந்து கிடக்கும் அற்புதங்கள் எனக்குப் புரிந்திருக்காது.

அங்கோர் வாட் என்பது ஒரு கோவிலைக் குறித்தாலும், அதைச் சுற்றி பல ஏக்கர் பரப்பில் சின்னதும் பெரியதுமாக பல கோவில்கள் உண்டு. ஏறக்குறைய‌ 45. அதில் 20 இடங்களைப் பார்க்க திட்டம் போட்டு, 21 இடங்களைக் கண்டேன். இப்படி அங்கோர் வாட் என்ற அற்புதத்தைக் காண வேண்டும் என்று ஆரம்பித்த‌ பயணத்தில், இனப்படுகொலைகளின் சுவடுகளும் சேர்ந்து கொண்டன. இரண்டு திசைகளில் ஓடும் ஒரே நதி, மிதக்கும் கிராமம், அருவியில் சிவலிங்கங்கள், கண்ணிவெடிகள் என பல விடயங்கள் இணைந்து கொண்டன. எனது புகைப்படங்களே அதிகம் பேசுவதால், நான் பயண அனுபவங்களை விரிவாக எழுதுவதில்லை. அவற்றிற்கான சுட்டிகள் இதோ:

Choeung Ek Killing Museum

Tuol Sleng Genocide Museum

Independence Monument

Royal Palace

Wat Ounalom

Phnom Penh city

Wat Phnom

Bakheng

Bayon

Angkor Thom

Bapuon

Thommanon

Chao Say Tevoda

Ta Keo

Ta Phrom

Prasat Kravan

Banteay Kdei

Kbal Spean

Banteay Srei

Landmine Museum

Siem Reap city

Banteay Samre

Civil War Museum

Floating village

Roluos group of temples

Wat Preah Prohm Rath Monastery

Bas-reliefs of Angkor Wat

Angkor Wat temple

இந்தியாவைப் பற்றி ஊடகங்களில் காட்டப்படும் விடயங்களைச் சொல்லி, கம்போடியாவில் அறிமுகமான நண்பர் ஒருவர் பல கேள்விகள் கேட்டார். ஒன்றரை கோடி மக்கள்தொகை கொண்ட நாட்டவனுக்குப் பதில் சொல்லி புரியவைக்க‌, 130 கோடி மக்கள்தொகை கொண்ட இந்த நாட்டவன் எவ்வளவு சிரமப்பட்டேன் தெரியுமா?

- ஞானசேகர்

Tuesday, January 24, 2017

அணை

புகுந்த வீடு இழுக்க
போகிறாள்
அவள் பெயர் நர்மதா.

பிறந்த வீடு தடுக்க‌
நிற்கிறாள்
அவள் பெயர் காவிரி.

- ஞானசேகர்

Tuesday, November 01, 2016

அணுகவும் ஆதிக்கசாதி

இலையுதிர்க் காலக் காற்று
லிமோசின் புகை
தோல் இருக்கைகள்
புல்வெளி
துப்பாக்கித் தூள்
ஜாக்குலினின் வாசனைத் திரவியம்
கென்னடியின் இரத்தம்
இவை எல்லாம் சேர்ந்தது தான்
ஜான் கென்னடியின் மரண வாசனை

இப்படித்தான் சில பிரபல மரணங்களின் வாசனையை
உண்டாக்கிக் காட்டுகிறார்கள் டச்சு விஞ்ஞானிகள்
குளியல் தொட்டியில் கொக்கைன் நெடியுடன் ஒரு பாடகி
இளவரசி டயானா
முகமது கடாபி
இன்னும் சிலரின் மரண வாசனையும் கூட

மரணத்தின் மணத்தை மீளுரு செய்யும் விஞ்ஞானம்
மரணத்தையே மீளுரு செய்பவர்கள் நாங்கள்.

- ஞானசேகர்

Thursday, October 27, 2016

108

பெல்லட் குண்டு
கண்ணீர்ப் புகை
108வது நாளாகக் கஷ்மீர் பதற்றம்
செய்தி வந்த அதே நாளில்தான்
எங்கள் தாய்த் தமிழ்நாட்டில்
108 மொட்டைகள்
108 தேங்காய்கள்
108 அலகுகள்
108 பால்குடங்கள்
108 யாகங்கள்.

- ஞானசேகர்

Sunday, October 23, 2016

தேர்தல் அறிக்கைகள்

...a cow on the balcony of the nation, what a shitty country...
- Autumn of the Patriarch புதினத்திலிருந்து

('நாடு சும்மா கெடந்தாலும் கெடக்கும் - இந்த
நாகரீகம் ஓடி வந்து கெடுக்கும்'
என்றொரு பிரபலமான நாட்டுப்புறப் பாடல் உண்டு. பரவை முனியம்மா அப்பாடலைப் பாடிய காணொளியை இங்கு காணலாம். அப்பாடலின் மெட்டில் இதைப் படிக்கவும்)

நாடு சும்மா கெடந்தாலும் கெடக்கும் - இந்த
தேர்தலுங்க தேடி வந்து கெடுக்கும்

கருப்பு பணம் மீட்டு வந்து சரிசமமாப் பங்கு போட்டு
பத்து லட்சம் தருவோனாங்க‌ அப்போ - இப்போ
ஸ்வச்சு பாரத் ரெண்டு ரூபா கிஷான் விஹாஸ் ரெண்டு ரூவா
கரிசனமாப் புடுங்குறாங்க‌ இப்போ

மத்தியில எங்க ஆட்சி மாநிலங்கள் ரொம்ப ஹேப்பி
செப்புனாங்க சென்ட்ரலில அப்போ - இப்போ
அருணாச்சலு ரெண்டுதரம் உத்தரகாண்ட் ஒருதரம்
அடுத்தடுத்து கவுருதுங்கோ இப்போ

உள்ளங்கையில் நெல்லிக்கனி மக்களாட்சி வெற்றிக்கனி
பொற்கால‌ ஆட்சின்னாங்க அப்போ - இப்போ
தோத்தவங்க கவர்னராக கேபினட்டு அமைச்சராகச்
சைரன் வெச்ச‌ காருலதான் இப்போ

எடத்துக்கு ஏத்தமாரி பழக்கத்துக்குத் தக்கமாரி
பயிர் வகைகள் செய்வோம்னாங்க‌ அப்போ - இப்போ
மாட்டுக்கறி தின்பவன‌ அடிமாட்டுக் கொடுமையாக
மாட்டிவிட்டு உறிக்குறாங்க இப்போ

பாரம்பரியத் தொழில்கள் எல்லாம் பத்திரமாப் புதுசுபண்ணிப்
பாரறியப் பாப்போம்னாங்க‌ அப்போ - இப்போ
பிரதமரு பேருபோட்ட கோட்டு மட்டும் எட்டு இலட்சம்
எட்ட நின்னு கேட்டுக்கங்க இப்போ

எங்களுக்கு எதிர்காலம் கொடுத்துப் பாரு ஊழல் எல்லாம்
இறந்த காலம் ஆகும்னாங்க அப்போ - இப்போ
லலித் மோடி அடிச்சாரு விஜய் மல்லையா பறந்தாரு
அடுத்து யாருன்னு காத்துருக்கோம் இப்போ

சுத்திகரிப்போம் நதிகள் என்று காட்டுனாங்க‌ ஆராத்தி
கங்கையில சுத்திச் சுத்தி அப்போ - இப்போ
தபால் தரும் புனித நீரு; நதியை எல்லாம் புள்ளையாரு
கழுத்த நெருச்சிக் கொல்லுறாரு இப்போ

மேமாசம் வெயிலக்கூட புறங்கையால் வெரட்டிப்புட்டு
போட்டு வந்தோம் ஒத்த ஓட்ட அப்போ - இப்போ
மேதினமும் நேரமில்ல‌, கிறிசுமஸ்சு லீவு இல்ல
ஆயுத பூஜை யோகா தினம் டாப்புதான்க இப்போ

கடனெல்லாம் தள்ளுபடி நூறு ரூவா இந்தாப் புடி
காலில்கூட விழுந்தாங்கோ அப்போ - இப்போ
விவசாயி தற்கொலையில் மாண்டுபோனா ஆறு இலட்சம்
ஊக்கத்தொகை உயர்த்தியாச்சு இப்போ

நல்ல காலம் அர்த்தமுங்க அச்சா தின்னு நிச்சயங்க‌
அச்சு அச்சா அளந்தாங்க‌ அப்போ - இப்போ
இந்தியாவிலே இருக்கலையே; காவிரிக்கும் வழியில்லையே
நாங்க இந்திமொழி படிக்கணுமாம் இப்போ

நாடு சும்மா கெடந்தாலும் கெடக்கும் - இந்த
தேர்தலுங்க தேடி வந்து கெடுக்கும்

- ஞானசேகர்

Wednesday, October 19, 2016

தூய்மை இந்தியா

எச்சில் கையால் குழாய் திருகி
எச்சில் கைகழுவி
அதே கையால் குழாய் மூடுதற்குச்
சுத்தம் என்று பெயர்.

- ஞானசேகர்

Tuesday, October 11, 2016

நடை

குரங்கில் இருந்து மனிதனாக பரிணமிக்க முயன்ற முன்னோர்கள் முதலில் காட்டிய வேறுபாடு, நிமிர்ந்து நடக்க ஆரம்பித்ததாகத் தான் இருக்கும். இந்தியா சீனா தென்னமெரிக்க நாடுகளின் விடுதலைப் புரட்சிப் போராட்டங்களில் மக்களைத் திரட்டியதில் பெரும்பங்கு இந்தப் பொடிநடைக்கு உண்டு. இயேசு காலம் முதல் கிறித்தவம் என்ற மதமே நடை மூலம் தான் பிரம்மாண்டமாகப் பரவியது. இன்று தொழில்நுட்ப வளர்ச்சியில் அதிகம் நடக்கத் தேவையில்லை. விரல்நுனியில் சீண்டினால் நொடிக் கணக்கில் காலருகில் கார் வந்து நிற்கும். ஆனால் நல்ல கால்களில் நடக்க மறுப்பவனுக்கு உலகம் தன் அந்தரங்கங்களைத் திறந்து காட்டுவதில்லை என்பது ஊர் சுற்றும் தேசாந்திரிகளுக்குத் தெரியும். நடந்து வருபவனுக்கு மட்டுமே மணல் அலை காற்று சத்தம் தனிமை வெறுமை பயம் எனப் பலவற்றையும் தூவிக்காட்டும் தனுஷ்கோடி கடலைச் சிறந்த உதாரணமாகச் சொல்வேன். பேருந்தின் கடைசி நிறுத்தத்தில் இருந்து இந்திய எல்லை முனை வரை நீண்டு கிடக்கும் அக்கடற்கரைத் துண்டை என் சிறுகதை ஒன்றிக்குக் களமாகக் கூட பயன்படுத்தி இருக்கிறேன்.

காசி நகரம் இன்னொரு உதாரணம். நடக்க முடிந்தும் நடக்காத கால்கள் காசியை முழுமையாகக் காண்பதில்லை. காசியில் கிட்டத்தட்ட ஆறு மணிநேரம் நடந்தே திரிந்திருக்கிறேன். பிணம் எரிக்கும் இடத்தில் தற்செயலாக முட்டி நின்ற எனக்கு, அன்று ஏதாவது சாப்பிட்டேனா என்று இன்றுவரை நினைவில்லை. நகரங்களை நடந்து காண்பதுதான் சிறப்பு என்றாலும், காசி போல எல்லா நகரங்களும் அப்படி அமைந்து விடுவதில்லை. கவிஞர் மனுஷ்யபுத்திரன் சொல்வது போல், கண்காணிப்பின் காலம் நமது. எங்கும் எப்போதும் நம்மை எதாவதொரு கேமிராவின் கண் கண்காணித்துக் கொண்டே இருக்கும். அது பெரும்பாலும் குற்றவாளிகளை விட்டுவிட்டு, சந்தேகத்தின் பேரில் வெறுமனே திரிபவர்களைத் தான் கட்டி வைத்து கேள்வி கேட்கிறது. திருநெல்வேலியில், புதுக்கோட்டையில், மகாத்மா காந்தி பிறந்த வீடிருக்கும் தெருவில் எனக்கு அந்த அனுபவம் உண்டு. காசி போல இன்னொரு நகரில் நான் சந்து பொந்தெல்லாம் நடந்த இன்னொரு சுதந்திரக்  கதைதான் இப்பதிவு.

இவ்வருட ஜீன் மாதத்தில் இருந்து மாதத்திற்கு ஒரு மாநிலம் என கணக்கு வைத்து ஊர் சுற்றி வருகிறேன். ஜீன் தெலங்கானா. ஜீலை ஆந்திரா. ஆகஸ்டில் வீட்டிற்கு ஒரு வாரம் விடுமுறைக்கு வந்ததால் தமிழ்நாட்டுக் கணக்கு. செப்டம்பர் மஹாராஷ்ட்ரா. அக்டோபர் குஜராத். நவம்பரில் விடுப்பு கிடைக்காததால் பீகார் திட்டம் இல்லை. டிசம்பரில் போய் வந்து சொல்கிறேன். அக்டோபர் இரண்டாம் தேதி அன்று காந்தி பிறந்த வீட்டில் இருக்க வேண்டும் என்று குறி வைத்து திட்டம் தீட்டினால், தூரம் காரணமாக‌ எனது சில கொள்கைகளை மீற வேண்டி இருந்தது. முதல் மீறல் விமானப் பயணம். எங்கும் இரவில் தங்கக் கூடாது என்ற கொள்கையையும் இரண்டாவது முறையாக மீறினேன். மூன்று நாட்கள் குஜராத்தில் என்பது முடிவாகிவிட்டது. ஒரே மாநிலத்தில் இத்தனை நாட்கள் என்பதும் இதுதான் முதல்முறை. குஜராத் எனக்கு இதுதான் முதல்முறை. அக்டோபர் 2ல் போர்பந்தர் போனதும், அங்கிருந்து கடற்கரை ஓரமாகப் பேருந்தில் துவாரகா போனதும், திரும்பி போர்பந்தர் வந்ததும் இப்பதிவின் கருவிற்குத் தேவையற்ற தகவல்கள். அக்டோபர் 1 மற்றும் 3ல் அகமதாபாத் நகரில் இருந்தபோது நான் நடந்த கதை சொல்கிறேன்.

Heritage Walk. பாரம்பரிய நடை. இப்பெயரில் அகமதாபாத் மாநகராட்சியும் சில தன்னார்வலர்களும் தினமும் நடந்தே அந்நகரின் பாரம்பரியமிக்க வீதிகளைச் சுற்றிக் காட்டுகிறார்கள். கிட்டத்தட்ட 2 கிமீ நடை. காலை 8 மணி முதல் 10.30 வரை. ஐம்பது ரூபாய் தான் வாங்குகிறார்கள்! ஆங்கிலத்தில் தான் விளக்குகிறார்கள்! இப்படி ஒன்று இருப்பதும், அவர்கள் நடையினூடே சொல்லும் தகவல்களும் இணையத்தில் காணக் கிடைப்பது அரிது. எனக்கே பயணத்திற்கு இரண்டு நாட்களுக்கு முன் தான் தெரிய வந்தது. பசுமை நடை என்ற பெயரில் இதே போல் மதுரையைச் சுற்றியுள்ள சமணர்களின் இடங்களை எழுத்தாளர் அ.முத்துகிருஷ்ணன் நடந்து வருவது உங்களில் பலருக்குத் தெரிந்திருக்கும்.

அகமதாபாத் இரயில் நிலையத்தின் வாசலில் இருந்து நீளும் சாலையில், சுவாமி நாராயணன் கோவில் என்று கேட்டால், சின்னப்பிள்ளை கூட வழி காட்டும். காந்தியால் விமர்சிக்கப்பட்ட சுவாமி நாராயணன் என்ற இந்துமதப் பிரிவொன்றின் முதல் கோவில் அது. முழுதும் மரத்தால் கட்டப்பட்டது. அக்கோவில் வளாகத்தில் இருக்கிறது, இந்தப் பாரம்பரிய நடை அலுவலகம். ஒரு சிறிய முன்னுரை விளக்கத்திற்குப் பின் நடைபயணம் ஆரம்பிக்கிறது. ஓர் இந்துக் கோவிலில் ஆரம்பித்து ஓர் இஸ்லாமிய மசூதியில் முடிக்கிறார்கள். தொடர்புக்கு 9327021686.

பாரம்பரிய நடை நடக்கும் பழைய அகமதாபாத் நகரில் பெரும்பாலும் வெள்ளப் பெருக்குக் காலத்தில் சேதம் அதிகம் இருக்காதாம். 2001 குடியரசு தினத்தன்று குஜராத்தைத் தாக்கிய பூகம்பம் அகமதாபாத்திலும் உணரப்பட்டாலும், பழைய அகமதாபாத்தில் அதிக சேதம் இல்லையாம். இப்படி பல தகவல்கள். அந்நடையில் நான் எடுத்த ஒவ்வொரு புகைப்படத்திற்குப் பின்னும் கிட்டத்தட்ட ஒரு கதையுண்டு. என் செருப்பைக் கூட புகைப்படம் எடுத்திருக்கிறேன்.
அந்த ஊர் மகாகவி. அந்த இன்னொரு காலணியில் குழந்தைகள் கால் விட்டு விளையாடுவார்களாம். பெண்கள் காய்கறிகளை அவர் மடியில் வைப்பார்களாம். மக்கள் கவிஞர்!
Bird feeders. பறவைகளுக்கு உணவளிக்கும் கூண்டு
கருந்தோலில் இராமர்
இத்திசைகாட்டி எதற்கென்று நீங்களே யூகித்துக் கொள்ளுங்கள்
பிரிட்டிஷ் மொகலாயர் மராட்டியர் பெர்சியர் என நான்கு வகைக் கட்டிடங்கள் ஒரே இடத்தில்
சுவர்களில் கிளிகளுக்குக் கூடு
அகமதாபாத்தின் முதல் பாலம்
ஊர் திரும்பும் போது அகமதாபாத் விமான நிலையத்தில் என் பையை எக்ஸ் கதிர் சோதனைக்கு உட்படுத்திய போது, எதையோ கண்ட காவலர் எல்லாப் பொருட்களையும் வெளியே எடுத்துக் காட்டச் சொன்னார். திருவாசகம் போர்வை துண்டு டார்ச் கேமரா உள்ளாடை காந்தமானி, கடைசியாக அடியில் ஒரு சின்னப் பெட்டி. அப்பெட்டியைத் திறந்து காட்டச் சொன்னார். திறந்து காட்டினேன். 'சுதந்திரம் காணும் வரை காண்கிலேன்' என சபதமிட்டு வெளியேறி உப்புச் சத்தியாகிரகத்திற்குப் பொடிநடையாய்ப் போன, சபர்மதி ஆசிரமத்தில் 120 ரூபாய்க்கு வாங்கிய காந்தியின் கைராட்டையின் சின்ன மாதிரி அது. செத்த‌ பின்னும் சத்திய சோதனையுடன் இப்படித்தான் முடிந்தது எனது குஜராத் பயணம்.

மேலும் குஜராத் புகைப்படங்களுக்கு,
பாரம்பரிய நடை
தாதா ஹரிர் படிக்கிணறு
சபர்மதி ஆசிரமம்
காந்தி பிறந்த வீடு
துவாரகா
அடாலஜ் படிக்கிணறு

இன்னும் நடப்போம்.

- ஞானசேகர்

Sunday, September 25, 2016

தண்ணி காட்டும் தலைநகரங்கள்

என்ன? தலைநகரம் தானேன்னு இவ்வளவு சாதாரணமா சொல்லிட்டீங்க! ஒரு தலைநகருக்காக தெலுங்கு பேசுற ஒரு மாநிலமே ஒரு பெரிய சண்டை போட்டு, அத்தலைநகரை மறந்து இன்னொரு தலைநகர் கிடைத்து, அதிலேயும் அதிகாரச் சண்டை வலுத்து, அப்பறம் இன்னொரு தலைநகருக்கு மாறி, அதையும் பங்கு பிரிக்கப் பெருஞ்சண்டை வந்து, இன்னிக்குத் தெலுங்கு மக்களே ரெண்டு மாநிலமா ஒடைஞ்சதா இல்லியா? எங்கேயும் எப்போதும் தலைநகரம் தலைநகரம் தான். தலைநகருக்கென்று ஒரு தனிமொழி. மொத்த மாநிலமும் 16 மணி நேரம் இருட்டில் கிடந்தாலும், தலைநகரத்திற்கு மின்வெட்டே கிடையாது. ஓடும் இரயில்களை நிறுத்தி ஒரு மாவட்டமே கழிவறைகளில் தண்ணீர் பிடித்தாலும் கூட, தலைநகர‌த்திற்குப் பக்கத்து மாவட்டத்து ஏரியில் இருந்தோ, பக்கத்து மாநிலத்து ஆற்றில் இருந்தோ தண்ணீர் டான்டான் என வந்துவிடும். மஹாராஷ்ட்ரா மாநிலத்திற்குத் தன் கடும் எதிர்ப்பைக் காட்ட தலைநகரையே ஒருநாள் பெல்காம் நகரத்திற்குக் கர்நாடகா மாற்றிக் காட்டியது. வெள்ளைக்காரன் மட்டும் அன்று கல்கத்தாவில் இருந்து டெல்லிக்குத் தலைநகரை மாற்றாவிட்டால், இன்று பெங்காலி தேசிய மொழியாகி இருக்கும். பெங்காலியைச் சமஸ்கிருத வரலாற்றுடன் இணைத்து, அதன் வளர்ச்சிக்கு நிதி ஒதுக்கி, அதை எல்லாக் குடிமக்கள் மீதும் திணித்து, அதைப் பேசாதவனைக் கிண்டல் செய்து ஒரு கூட்டம் இன்று திரியும். 'ஏக் காவ் மே ஏக் கிஷான் ரகு தாத்தா' விற்குப் பதிலாக 'அம்மி தும்மி பலாப்பஜ்ஜி' கற்றுக் கொண்டிருப்போம்.

கூடங்குளக் கரையிலும், நர்மதாக் கரைகளிலும் மக்கள் நீரில் மூழ்கிப் போராடுவது எத்தனை பேருக்குத் தெரியும்? ஹரியானாவில் ஒரு போராட்டம் என்றால் டெல்லிக்குத் தண்ணீர் கொண்டு போகும் கால்வாய்களை அடைத்து கவனம் ஈர்க்கிறார்கள். தானே புயலுக்கு விடை தெரியாமல் தவித்த கடலூரைப் பெருமழை மீண்டும் தத்தளிக்க வைத்த‌ போதும், சென்னையின் நிலைமைதான் உலகிற்குப் பெரிதாகத் தெரிந்தது. தண்ணீரைக் காசிற்கு வாங்கியாவது சிங்கப்பூர் என்கிற சிங்கம் சிங்கிளா நிக்கிதா இல்லியா! தண்ணீரால் பிளவுபட்டுக் கிடக்கும் இஸ்தான்புல் தான் துருக்கியின் தலைநகரம் என்று இன்றும் நம்பிக் கொண்டிருப்பவர்கள் பலர். தண்ணீரே இல்லாத ஜெருசலேமைத் தலைநகராக்கிப் பார்க்கத் தான் உலகம் முழுவதும் எத்தனை போர்கள்! பாகிஸ்தான் தலைநகரம் தண்ணீர்க் கரையில் இருக்கும் கராச்சியில் இருந்து இஸ்லாமபாத்திற்கு மாறியது. எம்ஜியாரே திருச்சிக்குத் தலைநகரை மாற்ற முயற்சி செய்தாராம். இப்படி எத்தனை கதைகள் உலகம் முழுதும்! அதனால், தலைநகரம் தானே என்று சாதாரணமாகச் சொல்லாதீர்கள். கூடங்குள‌ங்களைப் பணயம் வைத்தாவது தலைநகரங்கள் தங்குதடையின்றி பயணிப்பதுதான் வரலாறு. பலர் கண்ணில் பட்டும், வரலாறு தெரியாமல் தவிர்க்கப்படும் இரண்டு தலைநகரங்களைத் தேடிய எனது பயணத்தை இப்பதிவில் பகிர்கிறேன்.

திருப்பதி இரயில் நிலையத்தை அதிகாலையிலேயே அடைந்து விட்டேன். நான் செல்ல வேண்டிய இடத்திற்குப் பத்து மணிக்கு மேல் போனால் போதும் என்பதால், அவ்வூரில் மலையில் இருக்கும் பெருமாள் கோவிலுக்குப் பேருந்து ஏறினேன். எங்கு தேடினாலும் லட்டு கிடைக்கவில்லை. கோவிலுக்குப் போய் சாமி தரிசனம் செய்தால் மட்டும், வெளிவரும் போது லட்டு தருவார்கள் என கண்டுபிடித்தேன். கடன்பட்டு சாமி கிடப்பதாகச் சொல்லி, சில பரம்பரைப் பணக்காரர்களைக் காலங்காலமாக உண்டாக்கிக் கொண்டிருக்கும் சாமியின் வரிசையில் நின்று கிடைக்கும் லட்டு தேவையில்லை என்று திரும்பினேன். பழநி திருச்செந்தூர் பூரி என்று தலைவாசல் மிதிக்காமல் நான் திரும்பிய கோவில்கள் பட்டியலில் இப்படித்தான் சமீபத்தில் திருப்பதியும் சேர்ந்தது. மலையை விட்டு கீழிறங்கும் பேருந்து கிளம்பும்போது, ஒரு சகபயணி கத்தினார்: 'கோவிந்தா கோவிந்தா'.

நான் செல்ல வேண்டிய இடம், சந்திரகிரி. திருப்பதியில் இருந்து சித்தூர் செல்லும் வழியில் பத்து கிலோ மீட்டரில் இருக்கிறது. ஆட்டோவில் சென்றேன். போகும் வழியில், பெருமாள் சாமிக்குத் திருமணம் நடந்த இடம் என்று ஒரு கோவிலைக் காட்டி, உள்ளே போய் தரிசனம் செய்துவிட்டு வரச் சொன்னார் ஓட்டுநர். தலையை எண்ண வந்த இடத்தில் இலை எடுக்கும் வேலை எதற்கு? அன்றைய நாள் ஏதோ மிகப் பெரிய நல்ல நாள் எனவும், கூட்டம் இன்னும் இல்லாததால், நான் மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலி எனவும் சொன்னார். எனது திருமணமே பெரும் கேள்விக்குறி! இதில் பகவானின் திருமணம் ஓர் ஆச்சரியக்குறியா? எங்கும் நில்லாமல் ஆட்டோ சந்திரிகிரியில் முற்றுப்புள்ளி. ஊரின் முக்கிய சாலையில் இருந்து, முட்புதர்களுக்குள் செல்லும் ஒரு குறுகிய பாதையைக் கடந்தால், வந்தது நான் காண வந்த கோட்டை. பெருமாளைப் பார்க்க வருபவர்களில் இலட்சத்தில் ஒருவர் இங்கு வந்தாலே ஆச்சரியம். சந்திரகிரி கோட்டை! உடைந்து சிதறிய விஜயநகரப் பேரரசின் கடைசித் துண்டு. அவர்களின் கடைசி தலைநகரம். இக்கோட்டையில் தான் தமிழ்நாட்டின் வருங்காலத் தலைநகரமாக ஆகப்போகும் சென்னைக்கான நிலம், மெட்ராஸ் என்ற கிராமத்தில் புனித ஜார்ஜ் கோட்டை கட்டுவதற்காக 1639ல் ஆங்கிலேயர்களுக்காக விற்கப்பட்டது. குறிப்பாக அந்த இடத்தைத் தேர்ந்தெடுக்கக் காரணம், தண்ணீர். சுற்றி வங்கக்கடலாலும், கூவம் ஆற்றாலும் இயற்கையாகவே அமைந்த அரண்.

இந்நாள் வரையான எனது தனியான பயணங்களில் ஒரெயொரு ஊரில் மட்டும் தான் நான் தங்கி இருக்கிறேன். மஹாராஷ்ட்ரா மாநிலத்தில் உள்ள அவுரங்காபாத் அது. அஜந்தா மற்றும் எல்லோரா குகைகளுக்கு மட்டும் தனித்தனியே ஒருநாள் தேவை. அவுரங்காபாத் நகருக்குள் மற்றும் புறநகரில் மட்டும் சுற்றிப் பார்க்க ஒருநாள் தேவை. முகலாயப் பேரரசர் அவுரங்கசீப் கல்லறை, தாஜ்மகால் போலவே கட்டப்பட்ட அவரின் மனைவியின் கல்லறை என்ற நிறைய வரலாற்றுச் சின்னங்கள் உண்டு. எல்லோரா போகும் வழியில் மலையுச்சியில் இருக்கிறது இன்னொரு கோட்டை. தவுலதாபாத் கோட்டை. அச்சுறுத்தும் உயரத்தால் பலர் ஏறாமலே திரும்பிப் போவதுண்டு. 250 ரூபாய்க்கு அவுரங்காபாத் சுற்றுலாத் தளங்களை ஒரே நாளில் சுற்றிக் காட்டும் அரசுப் பேருந்து கூட அதற்கு வேண்டிய அளவு நேரம் ஒதுக்குவதில்லை. சாலை ஓரத்திலேயே வாசல் இருந்தாலும், பேருந்து நிறுத்தமே அருகில் கிடையாது. அவுரங்காபாத்தைச் சுற்றி இருக்கும் பல சுற்றுலாத் தளங்களால், இதன் பிரம்மாண்ட உயரத்தால் அதிகம் கவனிக்கப்படாமல் போகிறது. சமீபத்தில் தெலுங்கிலும் தமிழிலும் வந்த ருத்ரமாதேவி திரைப்படத்தில் இக்கோட்டையை நீங்கள் பார்க்கலாம். அப்படி என்ன முக்கியத்துவம் இக்கோட்டையில்? அதை அறிய இன்னொரு திரைப்படத்துடன் சொல்கிறேன்.

முகமது பின் துக்ளக். ஏதோ இந்தியா வரலாறு முழுவதும் சாலமோன் போன்ற புத்திசாலிகளால் ஆளப்படுவது போல, ஏன் முகமது பின் துக்ளக்கை மட்டும் ஒரு முட்டாள் ஆட்சியாளனாக வரலாறு சித்தரிக்கிறது என்று தெரியவில்லை. அவர் மேல் முட்டாள்தனம் என சுமத்தப்படும் குற்றச்சாட்டுகள் மூன்று. ஒன்று அதிக வரி. வரிக்கு விளக்கம், நான் வரிவரியாய் எழுதத் தேவையில்லை. இரண்டு தோல் நாணயம். சில வருடங்களுக்கு முன், தேநீர் குடிக்க கண்ணாடி மற்றும் காகிதத்திற்கு மாற்றாக மண்சட்டியை இரயில்வேயில் அறிமுகப்படுத்தினார்களே! மூன்றாவது தலைநகரை டெல்லியில் இருந்து தேவகிரிக்கு மாற்றி, உடனே மீண்டும் தேவகிரியில் இருந்து டெல்லிக்கு மாற்றியது. தலைநகரை மாற்றி தோல்வி அடைந்தவர்கள் வரலாற்றில் ஏராளம். ஆக்ரா, பதேபூர் சிக்ரி, இலாகூர் என்று தலைநகரங்களை மாற்றிய  பேரரசர் அக்பரும் கூட விதிவிலக்கல்ல. பாகிஸ்தான் தலைநகரம் கராச்சியில் இருந்து இஸ்லாமாபாத் மாறியதற்கும், டெல்லியில் இருந்து தேவகிரிக்கு முகமது பின் துக்ளக் மாற்றியதற்கும் காரணம் ஒன்றுதான். பாதுகாப்பு! பதேபூர் சிக்ரியில் இருந்து இலாகூருக்கு அக்பர் மாறியதற்கும், தேவகிரியில் இருந்து மீண்டும் டெல்லிக்கு முகமது பின் துக்ளக் மாறியதற்கும் காரணம் ஒன்றுதான். தண்ணீர்! அந்தத் தேவகிரிதான் இன்றைய தவுலதாபாத் கோட்டை. ஒரு காலத்தில் இந்தியாவின் தலைநகரம்!

புகைப்படங்களுக்கு இங்கு செல்லவும்:
சந்திரகிரி
தவுலதாபாத்
அவுரங்கசீப் கல்லறை
அவுரங்கசீப் மனைவி கல்லறை
அஜந்தா குகைகள்
எல்லோரா குகைகள்
கைலாசநாதர் கோவில்

- ஞானசேகர்

Thursday, August 25, 2016

இந்தியக் கம்பெனி

சுதந்திர தினங்கள்
சலுகை விலை விளம்பரங்கள்
வேட்டிச் சேலையில் வெள்ளைக்கார மாடல்கள்.

- ஞானசேகர்

Tuesday, August 23, 2016

அரசன்வழி மக்கள்

வென்றவருடன் மேடையில்
விளையாடிக் காட்டுகிறார்
ஒரு முதல்வர்.

துப்பாக்கிச் சுடுதலில்
வெல்ல வேண்டுகிறது
ஒவ்வொரு மாநிலமும்.

- ஞானசேகர்